En nu "voelt" het ook als vakantie.

Wauw, serieus wauw. Deze dag “zou” je uitzonderlijk interessant kunnen noemen. Maar het was meer dan dat. Het was helemaal te gek!

We slapen nu niet meer in het hotel, maar voor de rest van de nachten op de beagle zelf. De deining die de golven produceren waardoor het schip langzaam heen en weer zwikt zijn alles behalve misselijkmakend, ze zijn erg rustgevend. Mocht je op je bed neerploffen (die toch nog verrassend veel ruimte hebben) dan zal de zachte schommeling je meteen in slaap wiegen.

Nadat we vanmorgen vanuit het hotel waren vertrokken gingen we direct richting de haven om daar met een jet-voortgestuwde catamaran richting Robben-eiland te vertrekken. Het eiland waar Nelson Mandela in de gevangenis heeft gezeten. Onze gids heeft zelf vanaf zijn achttiende voor lange tijd in die gevangenis gezeten. Zijn verhalen vertelde hij op enthousiaste wijze, terwijl de inhoud ervan niet altijd even vrolijk was. We zijn na de rondleiding door de gevangenis met een bus over het eiland gereden. De golven zijn er een stuk heftiger dan op de schiereilanden. En terwijl je over de kust heenloopt, die met rotsen is bezaait, krijg je pas echt het gevoel dat je op een heel andere plek op de wereld bent. Erg fascinerend.

Na onze stuitende reis terug konden we lekker Kaapstad verkennen. We zijn niet verder gekomen dan het toeristen gebied bij de haven, maar dat was meer dan genoeg. Het is enorm groot, en de mensen zijn erg behulpzaam. Hoewel er veel bedelaars en illegale verkopers zijn, is het lang niet zo crimineel als we dachten. Sterker nog, meestal als er zo een bedelaar kwam sprak één van de bewoners hem of haar aan om ons niet lastig te vallen. En we voelen allemaal wel een tweestrijd van binnen, omdat het toch bedelaars zijn. Maar je kan nergens van op uit gaan. Wat ons wel opviel (ook in het township) was dat hoewel de mensen een slecht onderkomen hebben, ze bijna allemaal merkkleding dragen en de nieuwste mobieltjes bij zich dragen. Net als in Nederland houden de mensen hier van rages. Maar zorgen ze niet voor een stabiele leefomgeving.

Het was in de namiddag heerlijk weer, we hebben een terrasje gepakt en wat geshopt. De vrouwen hebben meer gekocht dan de mannen (veel meer!), en nu zit ik hier; boven op het huisje op het dek. Het is al een tijdje donker, maar het is nog steeds lekker warm (ik zit in t-shirt en drie kwart broek).

Morgen gaan we iets doen wat de meeste mensen niet zouden doen wanneer ze op vakantie naar Kaapstad zouden gaan: we gaan bij de training van Ajax kijken.

Tot morgen.

Aapjes kijken kan ook niet leuk zijn

Wat een belevenissen vandaag. Het was vermoeiend, confronterend, en warm. Maar het was alsnog een geweldige ervaring.
Vanmorgen werden we alweer vroeg wakker, om meteen een lange wandeling te gaan maken. De “Darwin trail”. Met een enorme bus samen en de Belgische winnaars gingen we naar Parelberg, om daar “in het voetspoor” van Darwin te treden. Het was een korte maar warme wandeltocht. En toen we eenmaal boven waren stonden we op een enorm blok graniet. Onze gids was aardig en welbespraakt. Hij vertelde dat hij dit werk al vijftig jaar doet. En hij is het vak nog niet verleerd.
Toen we weer beneden aan de berg waren gekomen was onze volgende halte het Township. Wat ongeveer hetzelfde betekend als: “krottenwijk”. We werden door onze nieuwe gids eerst naar het buurthuis geleid waar we een proefje van de Afrikaanse cultuur kregen (pottenbakken, beeldende kunst en muziek). Dat was allemaal erg leuk en vrolijk, maar onze volgende bestemming was dat niet. Al toen we binnen reden zagen we ten eerste wat daar wordt gegeten, schapenhoofden. De bereiding daarvan zag er niet al te fris uit, vooral door de rondvliegende vliegen. Daarna gingen we de bus uit en gingen we het “armere” deel van het township in. We voelden ons niet op ons gemak. Hoewel de kleinere kinderen het wel leuk vonden voelden we ons vies. Dat we keken naar andermans ellende, dat voelde niet prettig. Je zag aan de hoofden van de volwassen bewoners dat zei er hetzelfde overdachten. We hebben wel leuke souvenirs gekocht, en we waren opgelucht toen we weer vertrokken.
De ervaring zelf is absoluut niet leuk. Maar om het ervaren te hebben helpt wel bij aan je gedachten over humanitaire rechten en over hoe goed Nederlanders het eigenlijk wel niet hebben.
‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten op het schip, en op dit moment zitten we lekker achter de laptop, terwijl de anderen zitten te poolen.
Het leven in Afrika is niet voor iedereen goed, maar het leven is wel goed voor jou.

Zoals O' Hanlon zou zeggen: " It's magnificent!"

We zijn net aangemeerd in Cape Town, het was een groot ontvangst met heel veel mensen die ons met open armen opvingen. En hoewel het ontzettend leuk en gezellig is was het de reis die het hem deed. Nadat we talloze films in het vliegtuig hadden gekeken en op het vliegveld waren, werden we meteen door twee aardige gidsen ontvangen. We werden naar een leuk backpackers hotel gebracht waar we nog even hadden gekletst en ook even konden poolen. De volgende dag moesten we er al vroeg uit, 7 uur ging de wekker, waarnaar we meteen richting Beagle gingen. Onderweg stopten we nog even voor een English Breakfast. En om negen uur stonden we op de Beagle. We werden hartelijk ontvangen door vele bekende gezichten, waaronder Redmond O'Hanlon. Om twaalf uur, na de lunch, vertrokken we vanuit Houtbaai richting Kaapstad. Een vier en een half uur durende reis.

Onderweg zijn we vele verassingen tegengekomen zoals, pinguïns, robben en de Tafelberg gezien en zelf walvissen. Waar we nu dichtbij zitten. Het eten is verrukkelijk, de bemanning is vriendelijk dus we hebben niks te klagen. We moesten ons wel goed insmeren, maar het viel nog mee met de hitte. Het is nu inmiddels donker aan het worden maar het is nog steeds warm genoeg om in een t-shirt rond te lopen. Zo meteen gaan we nog even een terrasje pakken, en daarna gaan we weer terug naar het hotel. Vannacht zullen we nog niet op de Beagle zelf slapen maar misschien dinsdag wel.

Vandaag was het uitrusten, maar de komende dagen worden er calorieën verbrandt. Morgen gaan we allereerst een Darwin-trail maken en later een Township bekijken. Wat dat is horen jullie morgen wel ;)

Tot morgen!

(p.s. het internet is op dit moment heel slecht, maar er komen later nog foto's aan)

Spanning!

Tja, daar zitten we dan. Twee normale jongens die nog steeds niet kunnen geloven wat er gaat gebeuren. Morgen vliegen we naar Zuid-Afrika. Het begon als een schoolopdracht, ging over in een nationale wedstrijd, en eindigde in een regen van vreugde nadat we hoorde dat we hadden gewonnen. Een reis naar Kaapstad. Een reis naar de Beagle!

Vandaag, de dag van te voren, en we beginnen deze blog. Al voordat de reis überhaupt is begonnen, hebben we al heel wat stressvolle momenten meegemaakt. We moesten ingeënt worden, we moesten enorm veel spullen voorbereiden, en de grootste stressfactor tot nu toe:

de aswolk. Ging het toch bijna niet door. Gelukkig is onze vlucht veiliggesteld en gaat de reis gewoon door. En de reis die ons te wachten staat: de tafelberg, robben-eiland, Kaapstad, en natuurlijk de Beagle, waarop wij overnachten. Morgenochtend vliegen we, 12 uur lang! En overmorgen zijn we er. Twee normale jongens (en hun docent).

Even van links naar rechts: Jan Hoitzing, Jane Brinkers en Jan Tjerk Dijkstra op de prijsuitreiking van Expeditie Beagle.