"Aan Tafel"

Vrijdag 30 april 2010:
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan om een zware tocht te maken. Vandaag gingen we namelijk de Tafelberg beklimmen.

’s Morgens werden we opgehaald door onze gidsen en reden we naar de botanische tuin aan de rand van de Tafelberg. Daar aangekomen kregen we allemaal ons lunchpakket en lekker veel water wat geen onoverbodige luxe bleek te zijn.

Na een korte wandeling door de botanische tuin gingen we via het Skeleton Gorge pad de berg op. Onderweg stopten we vele malen om eventjes de groep te laten herenigen of voor enige informatie. Het was een redelijk zware tocht, door het terrein, de warmte en natuurlijk de helling, vooral de wat oudere delegatie van de groep vond dit. En daarom mochten wij als de “jongere delegatie” vaak vooruit lopen en moesten we dan bij eerst volgende kruispunt stoppen zodat we niet per ongeluk de verkeerde afslag namen en zo ook de groep weer bij elkaar kon komen. Onderweg kwamen we prachtige planten en dieren tegen, zoals hagedissen en schorpioenen.


Na vele geïmproviseerde trappen, stenen en rotsen te hebben gepasseerd hebben we dan eindelijk de top bereikt. Het uitzicht was fenomenaal of zoals een van onze groepsgenoten zou zeggen “magistraal”. Wat hebben we genoten van dit prachtige uitzicht wat we natuurlijk ook hebben vastgelegd. Daarna vertrokken van we van de ene kant naar de andere kant van de berg vanwaar we weer met de kabelbaan naar beneden gingen. Vervolgens zijn we weer naar de clipper werden gebracht.


Voor een kleine impressie kunt u de video bekijken die is gemaakt door een van onze gidsen:


’s Avonds was er op het schip een groot feest. En dit was niet alleen omdat het koninginnendag was maar ook omdat dit de laatste dag was dat het schip ter beschikking stond van de VPRO, en dit was dus het einde van de Beagle reis, maar gelukkig nog niet voor ons. Op de boot vond er een BBQ plaats met heerlijk eten. En natuurlijk werd er deze mooie avond een bedankje gedaan aan iedereen die aan het project had mee gewerkt. En hierna barste het feest pas echt los!

"Haha hihi ha hoho haha ha haah... een rots"

Even een berichtje van tevoren voor iedereen die deze blog leest. Jullie zijn er vast wel achter gekomen dat er een paar dagen lang geen uploads zijn geweest. Dit komt omdat we helaas geen toegang tot internet meer hadden in Zuid-Afrika. Dus daarom upload ik een boel tegelijk.

Donderdag 29 april 2010

Rotsen hier, rotsen daar, Vandaag hebben we een heleboel rotsen gezien.

vandaag stond een tour ingepland die de hele dag zou nemen. Dat heeft hij ook gedaan. Onze gids was een professor aan de universiteit van Kaapstad, en heeft ons over de hele kust rondom Kaapstad en omstreken gereden, te beginnen bij Kaapstad zelf.



De golven sloegen wild op de rotsen bij de Kade neer, en sloegen daarmee ook onze aandacht weg. We hebben erg weinig naar onze gids geluisterd, en veel zelf rondgelopen. Maar wat wil je dan ook: als wij de zee zien raken we helemaal opgewonden. Maar in Kaapstad was dat nog veel erger. De zee was daar gewoon meer "zee". Het typische oceaan-achtige blauwe heldere water dag met grote witte toppen omslaan voor de kust. We hebben er gestaan, en voelde ons Poseidon.


We zijn de rest van de dag alleen maar aan zee geweest. Bij "Kaap de goede hoop", waar het zo hard waaide dat je met een hoek van 45 graden tegen de warme wind kon staan. En vanuit daar zijn we naar "Cape Point", waarbij we diverse Exotische dieren hebben gezien en boven op de honderd meter hoge klippen hebben gestaan. Het laatste gedeelte aan zee vond zich plaats op "boulders Beach", Waar we letterlijk tussen de pinguïns hebben gezwommen (In Afrika nog wel!). Dat is een ervaring die we niet snel zullen vergeten.


Het diner was ook bij de tour inbegrepen. En vond plaats in het Afrika Café. Een hele andere manier van eten. Vlak voor het eten werden al onze handen persoonlijk gewassen, om daarna met onze handen van de zestien(!) voorgeschotelde gerechten te genieten. Mocht je één van de gerechten erg lekker vinden, dan mocht je zo veel bijbestellen al je maar wou. Na het eten konden we onze gezichten ook nog laten verven met Afrikaanse versiersels, Zoal dat binnen de oude stammen in Afrika wordt gedaan. In het Café zelf was dat erg leuk, maar we hadden beter even vooruit kunnen denken.

De laatste stop: De comedy club. Er werden ons vier komieken voorgeschoteld door een net zo grappige presentator onder de invloed van veel bier. En we zagen er al uit als toeristen, maar met die gezicht-verf was het al helemaal overduidelijk dat we uit een ander land kwamen. En dus hadden alle Komieken het op ons gemunt. En dan vooral op degene vooraan (waar ik niet zat). Ik heb me er drie extra blokjes bij gelachen. Als je nog een goed wasbord wil krijgen, is dit een aanrader.

Erg laat kwamen we weer op het schip. En hoewel die dit keer niet wankelde, deden sommige van ons dat wel. We schreven nog de laatste dingen, wankelde naar bed, en plofte met een harde dof in één keer in slaap.

*snurk*

Binnenkort komen de laatste twee dagen. blijf op de hoogte!

"De gecomprimeerde belevenisissen" + (het onverwachte x 10) = "hartstikke leuk!"

Even een berichtje van tevoren voor iedereen die deze blog leest. Jullie zijn er vast wel achter gekomen dat er een paar dagen lang geen uploads zijn geweest. Dit komt omdat we helaas geen toegang tot internet meer hadden in Zuid-Afrika. Dus daarom uploaden we een boel tegelijk.

Woensdag 28 April 2010:

Oké, waar te beginnen. Dit was duidelijk de meest drukke dag tot nu toe te noemen. Veel gedaan, weinig rust, en veel plezier. De dingen waar we tegenop zagen waren uiteindelijk onwerkelijk leuk te zijn, en de dingen waarvan we dachten dat ze geweldig zouden gaan worden waren dat ook. Laten we 's ochtends beginnen:

Voor de zoveelste keer vroeg opgestaan. De bedden op het schip zijn heerlijk, en de hutten zijn van alles voorzien. Helaas hadden we wel een kamergenoot met een ENORM snurk probleem en kwam Jan er iets te laat achter dat hij oordopjes bij zich had (Jan Tjerk sliep er gewoon doorheen). We waren moe, maar niet ontmoedigt. We hadden er nog steeds zin in (nogal logisch eigenlijk). Onze eerste stop was: "Ajax Cape Town". We hebben een rondleiding gekregen van een coach daar die ons uitlegde over het plan om met behulp van voetbal de kinderen van de straat te houden. De man had erg veel passie in zijn vak. We hebben ook nog met Foppe De Haan gepraat, en zijn ook nog met hem op de foto geweest.




Na ons bezoek gingen we nog een keer naar een township. Maar dit keer kwamen we er niet met gemengde gevoelens weg. We gingen langs een middelbare school. De examen-leerlingen hadden examen koken, en wij mochten dat beoordelen. Dat was niet mis. We kregen ook presentaties te zien van bepaalde projecten zoals: de science-club, de muziekgroep en de poëzie-club. Dit keer waren we deel van het gehele gebeuren en hadden we dus ook geen schuldgevoelens. We hebben veel gepraat met leerlingen en ook nog met één E-mail adressen uitgewisseld. Dit was niet een warm bezoek, dit was ronduit heet (positief bedoeld).



Next stop! het sciencepark. Van dit bezoek wisten we helemaal niks af, en we werden dan ook compleet verrast toen we met de zes studenten bij twaalf Afrikaanse-bèta-gerichte-studenten in een kamer werden gezet en ons werd vertelt dat we moesten praten... Dat kwam een beetje onverwacht, en niemand had zich hierop voorbereid. Gelukkig ging het allemaal wat makkelijker dan we op het eerste gezicht dachten. We hebben een volle 3 uur(!) over wetenschappelijk onderwijs op basisscholen gepraat. Dit klinkt saai. Dat was het niet, absoluut niet. En meer kan ik er ook niet echt over zeggen.

Last but not least: het diner. Dit keer aten we niet op de boot, maar op een pittoresk vijfsterrenhotel in de vorm van een groot huis. Gelegen tussen de wijnvelden, was er dan ook veel alcohol te consumeren (*hip*). Het diner was in de vorm van een braai, oftewel een barbecue met heel veel vlees. Jan Tjerk heeft samen met nog een student prachtige foto's gemaakt. En Jan kreeg een baan aangeboden. Hij mocht gratis verblijven als hij elke avond bij het eten piano zou spelen! alvast sparen dus voor het volgende ticket.

En dat was het einde van een lange dag, en het midden van een lange week. Moe maar voldaan schrijven we deze woorden laatste woorden met behulp van een mini-laptopje en beseffen we ons weer hoeveel geluk we wel niet hebben. Veel, heel veel.

Tot morgen.