Aapjes kijken kan ook niet leuk zijn

Wat een belevenissen vandaag. Het was vermoeiend, confronterend, en warm. Maar het was alsnog een geweldige ervaring.
Vanmorgen werden we alweer vroeg wakker, om meteen een lange wandeling te gaan maken. De “Darwin trail”. Met een enorme bus samen en de Belgische winnaars gingen we naar Parelberg, om daar “in het voetspoor” van Darwin te treden. Het was een korte maar warme wandeltocht. En toen we eenmaal boven waren stonden we op een enorm blok graniet. Onze gids was aardig en welbespraakt. Hij vertelde dat hij dit werk al vijftig jaar doet. En hij is het vak nog niet verleerd.
Toen we weer beneden aan de berg waren gekomen was onze volgende halte het Township. Wat ongeveer hetzelfde betekend als: “krottenwijk”. We werden door onze nieuwe gids eerst naar het buurthuis geleid waar we een proefje van de Afrikaanse cultuur kregen (pottenbakken, beeldende kunst en muziek). Dat was allemaal erg leuk en vrolijk, maar onze volgende bestemming was dat niet. Al toen we binnen reden zagen we ten eerste wat daar wordt gegeten, schapenhoofden. De bereiding daarvan zag er niet al te fris uit, vooral door de rondvliegende vliegen. Daarna gingen we de bus uit en gingen we het “armere” deel van het township in. We voelden ons niet op ons gemak. Hoewel de kleinere kinderen het wel leuk vonden voelden we ons vies. Dat we keken naar andermans ellende, dat voelde niet prettig. Je zag aan de hoofden van de volwassen bewoners dat zei er hetzelfde overdachten. We hebben wel leuke souvenirs gekocht, en we waren opgelucht toen we weer vertrokken.
De ervaring zelf is absoluut niet leuk. Maar om het ervaren te hebben helpt wel bij aan je gedachten over humanitaire rechten en over hoe goed Nederlanders het eigenlijk wel niet hebben.
‘s Avonds hebben we heerlijk gegeten op het schip, en op dit moment zitten we lekker achter de laptop, terwijl de anderen zitten te poolen.
Het leven in Afrika is niet voor iedereen goed, maar het leven is wel goed voor jou.